نمی دانیم چه طور

شنیدیم که حصر ابادان شکسته شد نمی دانیم چه طور

به ما گفتند که جنگی بود تحمیلی نگفتند چرا

شنیدیم که جنگ بود موشک باران و بمب ومین و شیمیایی چه کسی میداند  چه گذشت به ان مردم به انها که ایرانی بودنشان را فریاد زدند

حالا نشسته ایم و فقط همین را می گوییم

هشت سال جنگ بود و ومردم می مردند و ما می جنگیدیم که بند شش قطع نامه عوض شود

اصلا سینما برای من مثل اعتیاد می مانه یک دفعه که برم دیگه نمی تونم دل بکنم

پاداش سکوت را دیدم  دوباره فقط چیز هایی را که به نظرم امد می نویسم

اول این که قشنگ بو د و ریتم یک نواخت و بسیار ساده و البته روان داشت فیلم در ابره جنگنده ایست که هم رزمش را کشت با نگاهی به رمان  "من پسرتان را کشتم"نوشته اقای دهقان

کل فیلم می رود تا به حدود ۳۰ دقیقه پایانی برسد ان جا که داستان تمام می شود و "اکبر "به یاد می اورد که با"یحیا"چه کرده

جالبترین بخش داستان دیدن "احمد" فرمانده ان روز های دسته است او که حالا پاداش سکوتش را دیده

این جاست که گریه ات در می اید ان قدر بار احساسی خوب منتقل می شود

در کل به یک بار دیدن می ارزد

خیلی قبل ها فکر می کردم تنها شغلی که می شه در ان صادق بود کار خبره چون چیزی برای پنهان کردن وجود نداره اما هرچه جلو تر می روم به اشتباه خودم بیشتر واقف می شوم

انگار دروغ مثل سرطان همه جا رو گرفته خبر ورودی با خروجی و انچه اتفاق افتاده با انچه ما می دانیم زمین تا اسمان فرق داره

بچه تر که بوم محمد قوچانی را می پرستیدم  و اکبر گنجی برایم بت بود حالا گنجی شده یک ادم بریده مثل ۱۰ سال قبل و من ...مانده ام که ما هم به چنین روز هایی می رسیم یا نه در ان صورت مردن بهتر از کار کردن خواهد بود

تمام تصاویر مصاحبه ها و از همه بد تر متن خبر های ارسالی ام را

حالا مانده ام اگر فردا صبح زنگ بزنند که برای فلان خبر تکذیبیه امده یا... من چه خاکی به سر بریزم

حالت سوم که شرایط فعلی من است ان است که طرح هر لحظه تغییر می کند و داستان هم سوار نمی شود

دارم یک داستان جدید می نویسم با مضمون پلیسی که در واقع یک درام اجتمایی است

این چند روز این قدر به ۱۱۰ و۱۱۵ و ستاد مبارزه با مواد مخدر زنگ زدم که خسته شدم احیانا کسی اشنای پلیس ندارد که بتواند به من کمک کند؟؟؟

در کل فیلم قشنگی بود مخصوصا ۲۰ دقیقه ابتدایی مشخص بود که سر فرصت پرداخته شد  در کل ۶۰ دقیقه ابتدایی بهتر از باقی فیلم بود

تک گویی داریوش ارجمند (در نقش رییس) به نظر من جالب نبود

در حدود دقیقه ۶۰ داستان به اوج خود می رسد انجا که پدر و پسر وپلیس همه باهم هر کدام به نحوی باید در یک مهمانی با رییس روبه رو شوندانتظار صحنه های خارق العاده ای داشتم اما تمام این ۳۰ دقیقه پایانی یا به تک گویی داریوش ارجمند گذشت یا صحنه های نصبتا بی مورد از مهمانی که به فیلم چسبانده شده بود

و در پایان رسیدن فرشته وار پدر و نجات پسرش از قفس گرگ ها و همچنین حضور"سر بزنگاه "پلیس و مرگ بی مورد رییس قبل از رسیدن دست کسی به او

البته قبول دارم که ساختن  "ائذب پارتی "اسلامی سخت است خیلی سخت اما به نطرم لوظوم چندانی نداشت

اما به هر حال انتظارم از مهرجویی خیلی بیشتر بود انگار این ۳۰ دقیقه ی اخر را با عجله ساخته بود که فقط به "جشنواره "برسد

چه روزها که یک به یک غروب شد نیامدی
چه بغض ها که در گلو رسوب شد نیامدی
خلیل آتشین سخن تبر بدوش بت شکن
خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی!
دوباره جنگ نهروان دوباره مکر کوفیان
چه حیله ها  که ساکن قلوب شد نیامدی
برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم نه
ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی!
تمام طول هفته را به انتظار جمعه ام
دوباره صبح- ظهر- نه غروب شد نیامدی

من به چشم ها ی بی قرار تو قول می دم

ریشه های ما به اب

شاخه ها ی ما به افتاب می رسد