«باقي‌مانده‌ يك زندگي»
اگر به من گفته شود: بعد از ظهر، همين جا خواهي مرد،
بگو در اين زمانِ باقي‌مانده چه خواهي كرد؟
" به ساعتم نگاهي مي‌كنم/
ليواني آب‌ميوه مي‌خورم،
به سيبي گاز مي‌زنم،
و در مورچه‌اي كه روزي خود را يافته است، تأمل مي‌كنم
بعد به ساعتم نگاه مي‌كنم/
هنوز آن قدر زمان مانده است تا ريشم را بتراشم
صورتم را در آب فرو مي‌برم/ فكري به ذهنم مي‌رسد:
"بايد براي نوشتن ،خود را بيارايم/
بگذار آن لباسِ آبي را بپوشم"/
تا ظهر در دفتر كارم مي‌نشينم
اثر رنگ را در واژه‌گان‌ام نمي‌بينم
سفيدي، سفيدي، سفيدي
آخرين غذايم را آماده مي‌كنم
بعد چُرتكي مي‌زنم در فاصله ميانِ دو رؤيا/
ولي صداي خرناسه‌ام مرا بيدار مي‌كند...
باز به ساعتم مي‌نگرم
هنوز آن‌قدر زمان مانده، تا چيزي بخوانم/
فصلي از دانته، پاره‌اي از يك چكامه
و مي‌نگرم كه چگونه زندگي‌ام مي‌رود
براي ديگران.
و نمي‌پرسم چه كسي خلاءهايش را پُر خواهد كرد
- بدين سان
- آري بدين سان
- و بعد؟
- موهايم را شانه مي‌كنم، و چكامه را...
همين چكامه را، در سطلِ زباله مي‌اندازم
نوترين پيراهنِ ايتاليايي‌ام را مي‌پوشم
و خود را در حاشيه‌اي از كمانچه‌هاي اسپانيائي تشييع مي‌كنم
و مي‌روم به سوي گورستان!
از محمود درویش